Κύριε Αλαβάνο, ας υποθέσουμε ότι είστε ο άνθρωπος που περισσότερο απ’ όλους εμπιστεύεται ο πρωθυπουργός. Τι θα τον συμβουλεύατε να κάνει για να βγει η χώρα από την κρίση;
Ούτε σε εφιάλτη δεν θα ήθελα να γίνει αυτό. Καταρχήν δεν εμπιστεύομαι εγώ τον πρωθυπουργό. Πολλές φορές σκέφτομαι γιατί ένας «σοσιαλιστής» κατεδάφισε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις των ελλήνων εργαζομένων επί δεκαετίες. Δεν κατανοεί τίποτε; Ή εξυπηρετεί μεγάλα συμφέροντα που υπερβαίνουν τα όρια της χώρας μας; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Σκέφτομαι μόνο ότι όταν στις αρχές της δεκαετίας αυτής ο Γ. Παπανδρέου ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ακολούθησε, παρά τη θέληση της παμψηφίας του ελληνικού λαού, μια πολιτική αποδοχής της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ. Αμέσως μετά έγινε πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τώρα έχει προσφέρει την Ελλάδα για να γίνει ένα παγκόσμιο πείραμα κατάλυσης του κοινωνικού κράτους. Και διαβάζω ότι, ήδη έχει αρχίσει να κινείται για να διεκδικήσει τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.
Σε διαφορετική περίπτωση, αν συνεχίσουμε όπως έχουμε, με την τρόικα να επηρεάζει στο βαθμό που το κάνει και σήμερα την οικονομική πολιτική, πώς βλέπετε τη χώρα ύστερα από μια πενταετία;
Δεν μπορεί να προφητεύσει κανείς με σιγουριά. Υπάρχουν πολλά ενδεχόμενα, από το ένα άκρο μέχρι το άλλο. Από το να είμαστε η χώρα της ήττας και της φτώχειας μέχρι να είμαστε η χώρα της λαϊκής νίκης, της ελπίδας και μιας ευρωπαϊκής άνοιξης. Το σίγουρο είναι ότι θα έχουν αλλάξει πάρα πολλά μέσα στα πέντε αυτά χρόνια. Λέξεις που έχουμε ξεχάσει μπορεί να εμφανισθούν ξανά στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Ο σύμβουλος της Μέρκελ Χανς- Βέρνερ Ζιν χρησιμοποίησε για την Ελλάδα που έρχεται τον όρο «εμφύλιος πόλεμος». Σε συζητήσεις με φίλους ξαφνικά στην κουβέντα προβάλλει από μόνη της η λέξη «επανάσταση».
Ποιο εκτιμάτε ότι θα είναι το μέλλον της ευρωζώνης; Τι σημαίνει ευρωζώνη δύο ταχυτήτων;
Δεν το ξέρουν ούτε οι ηγέτες της. Γι’ αυτό και οι διαφωνίες ανάμεσα σε Μέρκελ, Σαρκοζί, Μπαρόζο, Τρισέ. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά, μέχρι και την διάλυσή της. Ήδη έχουμε ευρωζώνη δύο ταχυτήτων σε πολλά επίπεδα. Κέντρο και περιφέρεια, που την έχουν ονομάσει προκλητικά «γουρούνια», pigs (Portugal,Ireland, Greece, Spain). Γερμανία που εξάγει, και περιφερειακές ιδιαίτερα χώρες που εισάγουν γερμανικά προϊόντα. Κατά τη γνώμη μου, αργά ή γρήγορα, εφόσον το σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνεχίσει να είναι ένα εγχείρημα του μεγάλου κεφαλαίου, χωρίς καμιά συνήχηση με τις προσδοκίες των ευρωπαϊκών λαών, δεν θα αντέξει.
